In de afgelopen maanden heeft de redactie van deze website met enige regelmaat vragen en opmerkingen ontvangen over de gegevens die ontleend zijn aan het genealogisch onderzoek van dhr. B.W. van Schijndel.

Hij heeft in zijn publicatie 'Genealogie der Familie van Tichelen 1200-1940' met medewerking van Henrij van Tichelen en onderschrijving van Kanunnik Floris Prims een uitgebreid onderzoek naar de Familie van Tichelen (of van Tiggelen, Tichelt) gepubliceerd. Met dit artikel wil de redactie van deze website graag haar visie geven over het werk van dhr. van Schijndel en het (ongewijzigd) overnemen van de gegevens.

Iedereen kent wel het rijtje van 'ouder - grootouder - overgrootouder - betovergrootouder' (of alternatief met vader of moeder). Je pa en ma zijn je ouders, je opa en oma je grootouders. Zo ga je al snel vijf generaties terug in de tijd. Maar voor stamboom onderzoek is die lijst nog veel langer. Als iemand het bijvoorbeeld over zijn 'voorouders' heeft, praat die in principe over 34 generaties terug! Vaak bedoelen mensen met voorouder iemand die al veel langer geleden heeft geleefd. Als je de lijst hieronder goed bekijkt zul je zien dat je uiteindelijk tot zo'n 512 generaties terug in de tijd kunt! En iedere afzonderlijke generatie heeft weer een eigen naam.

Het verloop van kinderrijke naar kinderarme gezinnen heeft in de 19e en 20e eeuw nogal wat golfbewegingen laten zien. Er is ook vaak onderzoek gedaan naar het verband met een of andere vorm van geboorteregeling. De kinderrijke gezinnen konden in Holland ook rekeningen op financiële bijstand, hoewel daar tussen de provincieën nogal wat verschillen waren te zien. Daarbij komt het verschil in levensverwachting. Hoewel sommige gezinnen een groot aantal kinderen op de wereld zette werden deze niet altijd erg oud. De kindersterfte laat dan ook door de jaren heen een sterk fluctuerend beeld zien.

Al sinds de oudheid is er interesse voor de bevolking en vooral de verhouding tussen de bevolkingsgroei en de economische groei. De bekendste theorie werd ontwikkeld door T. Malthus aan het einde van de 18e, begin 19e eeuw. Volgens hem neemt de bevolking toe volgens een meetkundige reeks terwijl de voedingsmiddelen toenemen volgens een rekenkundige reeks. Overbevolking leidt tot de ondergang van de mens. Deze catastrofe kan onder meer vermeden worden door het inperken van de vruchtbaarheid. Deze vruchtbaarheid kon dalen door seksuele onthouding en huwelijksuitstel. Het bevolkingsverloop werd gedurende de periode 1750-1850 overheerst door het specifieke huwelijksgedrag namelijk het huwelijksuitstel en /of huwelijksafstel. Dankzij de theorie van T. Malthus komen we op het domein van vrijen en trouwen. Op dit terrein zijn enorm veel theorieën ontwikkeld die vaak niet met elkaar corresponderen. Een onderzoek verrichten naar de seksuele handelingen, de voorplanting en behoeftebevreding van de lagere klassen is een uitdaging omdat de meerderheid van de activiteiten uit die periode niet op schrift is vastgelegd.

In de vroege middeleeuwen waren de mensen voor hun voeding vooral afhankelijk van de landbouw. De opbrengsten van het land werden aangevuld met vis, wild, en verzamelde vruchten. De 'Zwarte Dood', de pest-epidemie die rond 1350 Europa teisterde, reduceerde de Europese bevolking met 30 tot 50 procent. Dat had grote gevolgen voor de voedselvoorziening. De recepten uit de middeleeuwen blijven tot in de zeventiende eeuw in gebruik. Pas halverwege de zeventiende eeuw komen er nieuwe kookboeken uit. De ontdekking van Amerika brengt nieuwe producten zoals maïs, (andere) bonen en de aardappel hoewel de laatstgenoemde aanvankelijk niet zo populair is. De aardappel verovert definitief zijn plaats als volksvoedsel en verdringt daarmee brood en pap van de eerste plaats. De negentiende eeuw is het tijdperk waarin klassieke gerechten worden vastgelegd door meesters als Carême en Escoffier.

Op verzoek van de voorzitter van De Vierschaer, een toevallige ontmoeting bij de bank, daarna een telefonische afspraak, zit ik op een morgen in het voorjaar van 2006 in de gezellige bungalow bij Peet van Tiggelen aan de koffie. Tenminste dat dacht ik, maar de koffie viel wat tegen. Niet de kwaliteit van het ‘bakkie’, maar het tijdstip van inschenken liet wat op zich wachten. Bij binnenkomst, zo rond de klok van tien uur vroeg Peet of ik koffie wilde met een warm worstenbroodje en dat wilde ik natuurlijk wel. Zo tegen twaalf uur zei Peet met enige ontzetting: „We zijn de koffie vergeten” ! Het geeft wel aan wat een machtige verteller hij is. We hadden nog maar juist de oorlog achter ons gelaten en ik had de hele morgen met open mond naar hem zitten luisteren.